Najczęściej zadawane pytania

Co zrobić w sytuacji, gdy podejrzewasz kogoś o robienie zdjęć bez zgody osoby fotografowanej?

Najlepiej porozmawiać o tym fakcie z osobą, która mogła te zdjęcia robić. Jeżeli problem jest poważniejszy to trzeba porozmawiać z rodzicami lub z wychowawcą klasy, jeżeli sytuacja dotyczy kogoś ze szkoły. Współczesne technologie dają duże możliwości działań, na które ktoś może się nie godzić, jednak nie każde są zgodne z prawem. Ocenę zgodności z prawem może dokonać tylko powołana do tego instytucja (Policja, Sąd).

W czym psycholog może pomóc młodzieży?

Psycholog pomaga młodzieży w wielu sytuacjach. Kiedy problemy dotyczą trudności w nauce psycholog może przeprowadzić testy psychologiczne, które wskażą jaka jest ich przyczyna. Kiedy powód tkwi w niezależnych od ucznia zakłóceniach rozwojowych psycholog może sporządzić opinię przeznaczoną dla nauczycieli, dzięki której będą mogli dostosować wymagania edukacyjne.

Kiedy problemy dotyczą zakłóceń w zachowaniu - psycholog może zaproponować terapię zaburzeń emocjonalnych, socjoterapię lub inną formę pomocy zgodną z postawioną wcześniej przyczyną pojawiających się trudności. W przypadku wszelkiego rodzaju uzależnień może prowadzić terapie uzależnień.

Psycholog prowadzi również zajęcia z zakresu profilaktyki uzależnień, chorób psychicznych, zaburzeń rozwojowych.

Jak psycholog radzi sobie z problemami innych osób?

Psycholog w pełni zdaje sobie sprawę z odpowiedzialności wykonywania swojego zawodu. W trakcie studiów, a potem po ich ukończeniu stale poznaje przede wszystkim metody diagnostyczne (testy, kwestionariusze, ankiety) na bazie których ustala się diagnozę, a następnie psycholog podejmuje decyzję jakie powinny być zastosowane formy pomocy tzn jaki rodzaj terapii będzie najodpowiedniejszy. Jeżeli trzeba pogłębić diagnozę o badania medyczne wówczas psycholog kieruje na dodatkowe badania specjalistyczne. Dobór prawidłowych oddziaływań psychoterapeutycznych pozwala osobie mającej problemy na stopniowe radzenie sobie z nimi. Psycholog bezpośrednio nie rozwiązuje problemów ludzi lecz poprzez specjalistyczne oddziaływania umożliwia człowiekowi pokonanie dręczących go problemów.

Rodziców nigdy nie ma w domu. Nie mają dla mnie czasu. Nie rozumieją moich problemów. Nie mam z kim rozmawiać. Czy można to zmienić?

Nie wiem dlaczego rodzice rzadko bywają w domu. W takiej sytuacji powinno się porozmawiać z rodzicami i przedstawić swoje oczekiwania. Zachęcam również do rozmowy z pedagogiem lub psychologiem szkolnym. Może zaskoczeniem dla rodziców byłoby napisanie do nich listu z prośba o poważną rozmowę?

Jak radzić sobie z młodszym rodzeństwem? Zawsze jestem winny, mimo że zawinił brat. Niszczy mi moje rzeczy. Nie chcę się nim zajmować, a rodzice mnie zmuszają.

Przyczyny napięć między rodzeństwem mają różne podłoże. Problemy pojawiają się, gdy jedno z dzieci czuje się pozbawione miłości i zainteresowania rodziców, odczuwa zazdrość, doświadcza nierównego traktowania. Jeśli masz rodzeństwo, które działa Ci na nerwy możesz wykorzystać pewne wskazówki. Po pierwsze powiedz co czujesz. Wybierz odpowiedni czas i porę. Postaraj się być spokojnym i opanowanym. Powinieneś wiedzieć, że dla rodzeństwa jesteś autorytetem, a jego zachowanie często ma na celu zdobyć Twoją uwagę. Możesz powiedzieć, że teraz jesteś zajęty, ale jak skończysz, to np. pograsz z nim w ulubioną grę. Zaplanuj wspólny czas z rodzeństwem. Czasami pozwól mu z sobą posiedzieć. Jeśli natomiast przyjdzie moment, że stracisz nad sobą panowanie, daj sobie trochę czasu i ochłoń, a następnie porozmawiaj z nim

Czy choroby psychiczne są dziedziczne?

Rzeczywiście w zachorowalności na choroby psychiczne bierze się pod uwagę obciążenia genetyczne. Skłonność do chorób psychicznych jest dziedziczna, ale nie jest to proste dziedziczenie wg praw Mendla i tym nie należy się sugerować. Ważne są również inne czynniki. Oprócz predyspozycji genetycznych znaczenie ma osobowość, przeżycia i działanie tzw. czynników wyzwalających. To że były w rodzinie osoby chore nie oznacza wprost, że będzie się również chorym. Nie ma badań, które mogłaby przeprowadzić osoba bliska choremu i dowiedzieć się do jakiego stopnia jest zagrożona chorobą psychiczną. Ważne informacje przynoszą natomiast ogólne badania epidemiologiczne.

Żeby stwierdzić chorobę psychiczną konieczna jest wizyta u psychiatry.

Po co żyć?

To pytanie zadaje sobie wiele ludzi, jednak nie ma na nie jednoznacznej odpowiedzi. Pytanie jest zdecydowanie bardziej filozoficzne. Ojciec Wiesław Krupiński na stronie internetowej katolik.pl pisze: „Wydaje się, że pytanie tak proste, a jednak odpowiedź na ten podstawowy problem przysparza wielu ludziom niemałych kłopotów. Dla wielu bowiem jedynym sensem życia jest byt materialny na ziemi. Można usłyszeć między innymi taką odpowiedź: "żyję po to, aby pracować, pracować po to, aby zarobić pieniądze, pieniądz po to, aby żyć..." A po co żyć? I koło się zamyka! Można też usłyszeć odpowiedź typu: "żyję dla rodziny, żyję dla zdobycia sukcesu, żyję dla zdobycia wiedzy, żyję dla rozrywki"; jednak odpowiedź taka nie jest dla nikogo pełną odpowiedzią. Ostatecznie domaga się ona następnego pytania o prawdziwy sens tego życia, gdyż każdy myślący człowiek zdaje sobie sprawę z tego, że można stracić rodzinę, pieniądze, sukcesy, a nawet gdy to wszystko się posiada, przychodzi taki moment kiedy trzeba będzie z tej ziemi odejść (umrzeć), zostawiając wszystkich i wszystko. Cała ludzka bieda polega na tym, że współczesny człowiek nie stawia sobie najważniejszego pytania o sens tego wszystkiego co czyni i o celowość własnego życia. Sprawy ziemskie tak bardzo pochłaniają jego czas i energię, że nie ma on już sił, aby zastanawiać się nad tym problemem. Zostawia to filozofom i tym, którzy jego zdaniem, nie muszą tak gonić i tak zabiegać o byt materialny. Ale postawa taka jest błędna i nie przyniesie żadnej korzyści nawet wtedy, gdy człowiek zdobędzie cały świat. Gonitwa za tym "życiem" niszczy człowieka najbardziej, ponieważ nie dba on o prawdziwe życie, o zbawienie własnej duszy.

Jestem przezywany, bo nie jestem tak sprawny fizycznie jak inni. Jak z tym walczyć?

Nikomu nie wolno obrażać innych. W takiej sytuacji zawsze mamy prawo prosić o pomoc. Jeśli reagujesz na docinki ze strony kolegów możesz dawać im satysfakcję, że ich zachowanie cię zraniło. Zobacz co się stanie jeśli nie będziesz reagować na ich docinki. Nie zwracanie uwagi na zaczepki może być dobrą metodą i czasem ignorowanie sprawia, że dokuczanie mija. Porozmawiaj o problemie z rodzicami, osobami ci bliskimi. Zachęcałam cię do jakiś zajęć pozalekcyjnych, np. wolontariatu, kółek zainteresowań itp. w których będziesz mógł się wykazać. Szukaj ludzi z którymi będziesz mógł rozmawiać na ważne dla ciebie tematy. Pamiętaj dystans do siebie i poczucie humoru mogą pomóc.

Nie mam kolegów. Chciałbym mieć przyjaciela. Co mam zrobić?

Zastanów się w towarzystwie jakich osób jest ci się najtrudniej odnaleźć. Przypomnij sobie jak się wówczas zachowujesz. Wykaż inicjatywę, czasami to ty musisz przełamać lody. Nie możesz zawsze oczekiwać, że inni zrobią pierwszy krok. Naucz się prowadzić rozmowę tzn. słuchać, zadawać pytania i okazywać szczere zainteresowanie. Prowadź rozmowę, ale nie próbuj jej zdominować. Znaj swoją wartość, ale się nie przechwalaj. W przyjaźni postaw na jakość, a nie na ilość. Bądź lojalny i godny zaufania. Pokazuj, że cenisz i szanujesz ludzi. Przede wszystkim BĄDŹ SOBĄ!

Rodzice traktują mnie jak małe dziecko. Mam 15 lat i chcę mieć więcej luzu. Jak z nimi rozmawiać, aby nie było awantur?

Możesz rozmawiać z rodzicami żeby przedstawić argumenty mające wpływ na zmianę ich poglądów na temat Twoich znajomych. Każdy człowiek ma prawo do swojej prywatności i każdy walczy o tylko i wyłącznie swój, intymny świat. Także nastolatek, choć jeszcze nie dorosły, chce i potrzebuje mieć takie prawo. Jeżeli udowodnisz rodzicom, że jesteś odpowiedzialny i można Ci zaufać to rodzice na pewno pozwolą Ci na większa swobodę. Niewątpliwie niebezpieczna jest tzw. nadkontrola.

Moja dziewczyna nie chce mnie znać. Jak z nią rozmawiać, aby nasze relacje były prawidłowe?

Jeżeli Twoja dziewczyna nie chce Cię znać, to prawdopodobnie musisz wszystko zacząć od początku. Nie wiadomo również czy Ona nadal myśli o Tobie jak o swoim chłopaku. Przede wszystkim musisz nauczyć się rozpoznawać Jej potrzeby. Nie znam dokładnie sytuacji i jej przyczyn, dlatego trudno jest mi udzielić dokładnych wskazówek. Zawsze w takich sytuacjach warto pokusić się o szczerą rozmowę z dziewczyną i zapytanie jej wprost, co się zmieniło w waszych relacjach i dlaczego.

Czy choroby psychiczne, fobie, są uleczalne?

Choroby psychiczne, tak jak wszystkie inne choroby można i należy leczyć. Zaburzenia psychiczne może pokonać aktywny pacjent. Ważne jest także zaangażowanie bliskich i to zarówno na etapie decyzji o zasięgnięciu pomocy, jak i podczas terapii. Chory psychicznie (również z fobiami) najskuteczniej leczy się farmakologicznie, które wspierane jest psychoterapia.

Czy współżycie seksualne w wieku 14 lat szkodzi?

Współżycie seksualne w wieku 14 lat jest zabronione prawem i jest objawem demoralizacji. Osoba, która uprawia seks z 14 latką popełnia przestępstwo.

Niski wiek w momencie podjęcia życia seksualnego, szczególnie przez dziewczęta, może powodować późniejsze problemy psychiczne w postaci niskiej samooceny, depresji, prób samobójczych, a także wchodzenie w inne ryzykowne zachowania, w tym podejmowanie współżycia z wieloma partnerami.

Osoby nastoletnie , które nie podejmowały kontaktów seksualnych i świadomie odłożyły je na czas późniejszy, miały większe poczucie własnej wartości, wyższy stopień samokontroli i nadziei oraz bardziej optymistyczne widzenie przyszłości niż osoby, które miały takie kontakty lub planowały je podjąć.

Moi rodzice cały czas mnie kontrolują, Nie mogę spędzać czasu z kolegami, których nie akceptują. Czy tak może być?

Oczywiście, że tak może być. Rodzice maja obowiązek czuwania nad swoimi dziećmi i nie wynika to z przesady lecz z troski o Ciebie. Możesz rozmawiać z rodzicami żeby przedstawić argumenty mające wpływ na zmianę ich poglądów na temat Twoich znajomych. Każdy człowiek ma prawo do swojej prywatności i każdy walczy o tylko i wyłącznie swój, intymny świat. Także nastolatek, choć jeszcze nie dorosły, chce i potrzebuje mieć takie prawo. Jeżeli udowodnisz rodzicom, że jesteś odpowiedzialny i można Ci zaufać to rodzice na pewno pozwolą Ci na większa swobodę. Niewątpliwie niebezpieczna jest tzw. nadkontrola.

Dlaczego ogranicza się nam korzystanie z telefonów na terenie szkoły?. To jest nasza własność.

Szkoła jest miejscem nauki . Większość dobrych szkół na świecie zabrania wnoszenia telefonów komórkowych lub konieczne jest pozostawienie telefonu w sekretariacie. W trakcie pobytu w szkole uczeń nie ma potrzeby korzystania z telefonu. W sytuacjach koniecznego kontaktu z rodzicami jest możliwość skorzystania z telefonu szkolnego. Posiadanie telefonu jest przyczyną rozkojarzenia, drażliwości i trudności w koncentracji uwagi. Szkoła ma prawo w regulaminie zawrzeć obowiązujące zasady, a uczeń ma obowiązek dostosować się do nich.

Czy w wieku 16 lat mogę pracować zarobkowo? Jeśli tak, to w jaki sposób można przekonać do tego rodziców?

W Polsce pracownik młodociany za zgodą rodziców lub prawnych opiekunów może pracować od 16 roku życia. W myśl Kodeksu Pracy młodocianym jest osoba, która ukończyła 16 lat a nie przekroczyła 18 lat (art. 190 § 1 kp). Zatrudnienie młodocianych jest obwarowane wieloma rygorami, które przede wszystkim mają na celu ochronę młodego organizmu przed szkodliwymi warunkami pracy, ich wpływem na zdrowie a także możliwości realizacji obowiązku szkolnego. Polski kodeks pracy zezwala na zatrudnienie młodocianych po spełnieniu określonych warunków, jak również od 1 maja 2004 r. uregulowana została możliwość zatrudniania dzieci do lat 16 przez podmioty prowadzące działalność kulturalną, artystyczną, sportową lub reklamową (Dział piętnasty, art. 3045 kp). Podstawowe warunki zatrudnienia młodocianego:

  • ukończenie gimnazjum,
  • przedstawienie zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego, że praca danego rodzaju nie zagraża ich zdrowiu.

Wyjątkowo dozwolone jest zatrudnianie:

  • młodocianych, którzy nie ukończyli gimnazjum,
  • osób niemających 16 lat, które nie ukończyły gimnazjum,
  • osób niemających 16 lat, które ukończyły gimnazjum.

Warunki tego zatrudnienia określa rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 5 grudnia 2002 r. w sprawie przypadków, w których wyjątkowo jest dopuszczalne zatrudnianie młodocianych, którzy nie ukończyli gimnazjum, osób niemających 16 lat, które ukończyły gimnazjum oraz osób niemających 16 lat, które nie ukończyły gimnazjum (Dz. U. Nr 214, poz. 1808).

Pamiętaj

Młodociany, który nie posiada kwalifikacji zawodowych, może być zatrudniony tylko w celu przygotowania zawodowego. Przygotowanie zawodowe może odbywać się w dwóch formach:

  1. nauka zawodu,
  2. przyuczenie do wykonania określonej pracy.

Ważne, że pracownik młodociany nie może pracować w godzinach nadliczbowych ani w porze nocnej. Jeśli więc chcesz pracować w czasie wakacji, możesz podpisać jedną z poniższych umów:

  1. umowę o prace na czas określony,
  2. umowę z agencją pracy tymczasowej,
  3. umowę zlecenia,
  4. umowę o dzieło.

Nie ma dobrej metody na przekonanie rodziców, aby wyrazili zgodę na podjęcie pracy przez niepełnoletnie dziecko. Ponieważ nie wiemy, jakich argumentów używają, trudno przedstawić konstruktywne kontrargumenty, które przekonałyby rodziców.

Dlaczego osoby mające inne zainteresowania (manga, anime) są „hejtowane”? Jak z tym walczyć?

Brak poszanowania poglądów innych osób wynika z braku tolerancji. Hejt to spolszczona wersja słowa hate, czyli nienawidzić. Hejtem określa się działanie w Internecie, które jest przejawem złości, agresji i nienawiści. To wszelkie formy uderzenia w kogoś, nie tylko słowem (chociaż głównie nim), ale i grafiką czy filmem. Wielu internautów czuje się w sieci bezkarnych, dlatego chętnie obrażają innych użytkowników w czasie dyskusji, ale nie tylko ich. Uporczywe hejtowanie jest karalne.

Jak pomóc rodzicom pijącym alkohol?

Choroba alkoholowa jest w Polsce leczona w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia. Dzieciom samym jest bardzo trudno pomóc rodzicom. Jeżeli picie rodziców poważnie utrudnia Twoje funkcjonowanie możesz poprosić pedagoga szkolnego aby porozmawiał z rodzicami. Szkoła albo pełnoletnia osoba z rodziny może również złożyć wniosek do Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych z prośbą o rozpoznanie sytuacji rodziców i nakłonić rodziców do podjęcia leczenia. Jeżeli rodzice nie wyrażą zgody można ich zobowiązać sądowo do podjęcia leczenia.

Czy wszystkie używki wpływają negatywnie na nasz rozwój?

Wszystkie używki wpływają negatywnie na rozwój człowieka . Do używek należą : papierosy , alkohol, narkotyki, dopalacze.

Do najbardziej niebezpiecznych substancji tego typu należy alkohol. Na tle innych krajów europejskich Polacy lokują się w niechlubnej czołówce, jeżeli chodzi o ilość rocznego spożycia napojów wysokoprocentowych, a wiek alkoholowej inicjacji szacuje się na 12 lat. To właśnie do naszego rodaka należy absolutny rekord świata dotyczący zawartości etanolu we krwi wynoszący 14,8 promila! W porównaniu z innymi używkami to właśnie napoje wyskokowe najczęściej stają się przyczyną zgonów, choć bardziej niż o sam alkohol chodzi tu o nieodpowiedzialne zachowanie jego amatorów, którzy po kilku głębszych decydują się prowadzić samochód. W ten sposób nie tylko stwarzają ogromne zagrożenie dla siebie i innych uczestników ruchu, ale – doprowadzając do wypadku – przyczyniają się do strat ekonomicznych. Jak obliczono, wydatki z tym związane kosztują polskich podatników ok. 38 miliardów złotych w skali roku. Naukowcy ustalili, że ryzyko wypadku samochodowego po spożyciu alkoholu wzrasta nawet 14 razy, po połączeniu go z lekami – 23.

Jeżeli chodzi o bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia, podkreśla się ryzyko uszkodzenia narządów wewnętrznych, przede wszystkim wątroby. Problem ten dotyczy zarówno osób silnie uzależnionych, jak i tych, które spożywają alkohol w mniejszych ilościach, jednak robią to regularnie. Zagrożenie zdecydowanie wzrasta w przypadku, kiedy mieszany jest on z lekami. Zwiększa to ryzyko zawału serca i udaru mózgu.

Wraz z dymem papierosowym do naszego organizmu dostaje się setki szkodliwych substancji, które realnie skracają nasze życie. Wiemy, że papierosy powodują raka, problemy z płucami (np. rozedmę) i choroby serca. Ale to nie wszystko, ponieważ sieją spustoszenie w całym organizmie. Jako drugi na liście figuruje tytoń. Jak pokazują statystyki, w Polsce jest ok. 9 mln palących, w przeważającej mierze są to mężczyźni, choć to u kobiet odnotowuje się największą zachorowalność na nowotwory będące skutkiem nikotynizmu. W ciągu roku wypalamy 60 mld papierosów – ilość wydaje się ogromna, jednak warto podkreślić, że jeszcze 20-30 lat temu zajmowaliśmy pozycję europejskiego lidera, wypalając ich 100 mld.

We wdychanym dymie papierosowym znajduje się mieszanina 4000 związków chemicznych, w tym 40, które mogą wywołać chorobę nowotworową. Papierosy niszczą nasz organizm na wiele różnych sposobów. Stanowią główną przyczynę raka płuc, zdecydowanie zwiększają ryzyko zawału serca i udaru mózgu. Palacze o wiele bardziej narażeni są na cukrzycę, choroby układu krążenia, choroby nerek i jelit, a nawet białaczkę. Niestety dotyczy to także palaczy biernych.

W ostatnim czasie tradycyjne papierosy wypierane są stopniowo przez ich elektroniczny odpowiednik. Użytkownicy e-papierosów zamiast dymu wdychają parę wydzielaną na skutek podgrzewania liquidu zawierającego różne, uzależnione od potrzeb palącego, stężenie nikotyny.

Człowiek może uzależnić się nie tylko od alkoholu, ale także od innych substancji psychoaktywnych. Substancje psychoaktywne są to takie środki chemiczne, które poprzez swoje działanie na organizm człowieka powodują zmiany w jego samopoczuciu oraz zmieniony (zafałszowany) odbiór otaczającej go rzeczywistości. Przyjmowanie tych substancji wiąże się z bardzo dużym prawdopodobieństwem uzależnienia się.

Światowa Organizacja Zdrowia zalicza do substancji psychoaktywnych: alkohol, pochodne opium (np. morfina, heroina), przetwory konopi indyjskich (haszysz, marihuana), substancje uspokajające i nasenne (np. barbiturany, benzodiazepiny), kokainę i inne substancje pobudzające (np. pochodne amfetaminy), substancje halucynogenne (np. LSD, grzyby psylocybe), tytoń oraz lotne rozpuszczalniki (np. kleje, aceton, TRI). Coraz częściej spotykamy tzw. uzależnienia mieszane, gdzie oprócz objawów uzależnienia od alkoholu obecne są także objawy uzależnienia od innych substancji psychoaktywnych. Zgodnie z podpisanymi przez Polskę konwencjami Organizacji Narodów Zjednoczonych, większość z tych substancji podlega kontroli polegającej m.in. na dopuszczeniu do produkcji tylko środków stosowanych w lecznictwie, na nadzorze nad ich obrotem oraz na zakazie przewożenia ich przez granicę (oczywiście nie dotyczy to kofeiny, tytoniu i alkoholu). Osoby przyjmujące substancje psychoaktywne można rozpoznać na podstawie objawów występujących po zażyciu danej substancji lub na podstawie objawów zespołu abstynencyjnego.

Czy osoba, która płacze bez powodu jest niestabilna psychicznie?

Dla wielu osób łzy wydają się być oznaką słabości, przewrażliwienia, nadmiernej uczuciowości. Zwykle tacy ludzie nie pozwalają sobie odczuwać tego, co faktycznie czują, być takimi, jacy naprawdę są. Prawdziwa siła bierze się z akceptacji siebie z zaletami i wadami, z silnymi i mocnymi stronami. Płacz przynosi ulgę i pomaga rozładować nagromadzone emocje. Kiedy to robimy, okazujemy sobie akceptację i szacunek dla własnych uczuć. Potrafimy też łatwiej zrozumieć i zaakceptować uczucia innych osób. Pozwalamy sobie i innym na bycie sobą – prawdziwymi. Chroniczny płacz towarzyszący ludziom może być objawem depresji. Może wtedy stać się destrukcyjną siłą. Ale w płaczu tkwi też moc, która pozwoli na rozpoznanie różnych emocji i oczyszczenie się z nich. Płacz jest głównym sposobem wyzwalania napięć u niemowląt. Często brak tolerancji rodziców dla wyrażania płaczem emocji powoduje silne blokady w wyrażaniu prawdziwych uczuć. Z taką sytuacją spotykamy się często w wychowaniu chłopców. Być może słyszeliście powiedzenie „Prawdziwy mężczyzna nigdy nie płacze”. Ważne jest, aby pozwolić sobie na płacz. To właśnie niezdolność do reagowania płaczem na stratę może być przyczyną depresji lub melancholii.

„Jest we łzach jakaś świętość. Nie są oznaką słabości, ale przeciwnie, siły. Przemawiają bardziej wymownie niż tysiąc języków. To zwiastuny wszechogarniającego smutku, głębokiego żalu i niewypowiedzianej miłości.” Washington Irving

Co robić, aby czuć się dowartościowanym?

Każdy może rozwinąć poczucie wiary w siebie, jeśli będzie miał tylko dostatecznie dużo doświadczeń, które pokazują, że radzi sobie z niepowodzeniami. Osoby, które wierzą w siebie, podnoszą się po niepowodzeniach. Stykając się z jakimś problemem próbują go rozwiązać, zamiast martwić się, że coś może się nie udać. Poczucie niedowartościowania pojawia się w sytuacjach trudnych, które przysparzają negatywnych emocji i uczuć. Gdy nie potrafimy czegoś zrobić lub dzieje się coś, na co nie mamy wpływu – wtedy czujemy się bezsilni, słabi psychicznie. Po prostu bezwartościowi.

Takie podejście nie tylko prowadzi do życiowego sukcesu, ale i do rozwoju zdolności i talentów, które u innych pozostają w obszarze nieuaktywnionego potencjału.

Aby się dowartościować, czasami wystarczy po całym dniu zapisać, co udało się tego dnia wykonać. Ważne jest, aby cieszyć się z drobiazgów i celebrować drobne sukcesy. Często zapominamy, że sukces to jedynie wierzchołek góry lodowej, który widzimy. Najważniejsze, aby uwierzyć, że poczucie niedowartościowania tkwi w nas samych i to my musimy podnieść poziom wiary we własne siły. Pamiętaj: rób to, co kochasz; mów sobie, że jesteś w czymś dobry; otaczaj się pozytywnymi ludźmi; nie porównuj się z innymi; wzmac¬niaj swoje siły, wspieraj umiejętności; skup się na realnych celach; ciesz się szczęściem innych; doceniaj wartość obdarowywania.

Co robić, by czuć się szczęśliwym?

Jeśli nie odnajdziesz szcześcia w sobie, nie zaznasz szczęścia w ogóle. Szczęścia nie da się kupić. Ludzie łudzą się, że przez zakup większego, lepszego domu czy samochodu, albo zmianę pracy, partnera czy miejsca zamieszkania będą szczęśliwsi. Nic bardziej mylącego.

Szczeście nie zależy od ludzi i rzeczy, a raczej naszego nastawienia wobec ludzi i rzeczy. Ludzie szczęśliwi:

• potrafią podejmować decyzje (niekoniecznie doskonałe);

• potrafią wyznaczać sobie cele;

• ich cele są adekwatne, czyli odpowiednie do posiadanych umiejętności;

• nie mają potrzeby stałego rywalizowania i porównywania się z innymi

• są zaangażowani w to, co robią;

• potrafią skupić się na teraźniejszości;

• starają się zrozumieć sens wszystkich doświadczeń, jakie przynosi im życie;

• biorą odpowiedzialność za swoje życie, nie obwiniają innych;

• maja poczucie, że są wyjątkowymi, niepowtarzalnymi jednostkami, które mają swoje miejsce w świecie i specjalne zadania do wykonania;

• wszystkiemu, co w życiu robią, starają się nadać znaczenie i sens.

Jak poradzić sobie z wulgarnym językiem?

Ludzie, którzy używają wulgaryzmów często próbują zarzucić ten zwyczaj. Chcemy przestać przeklinać, bo czujemy, że nie powinno się tego robić. Nawet prawo polskie zabrania przeklinania.

Kodeks wykroczeń Art. 141. Kto w miejscu publicznym umieszcza nieprzyzwoite ogłoszenie, napis lub rysunek albo używa słów nieprzyzwoitych, podlega karze ograniczenia wolności, grzywny do 1 500 złotych albo karze nagany. Odpowiednie dobieranie słów ma wpływ na to jak myślimy, jak się czujemy a przez to również na to, co dzieje się w naszym życiu. Nasze życie jest takie, jak słowa, którymi je opisujemy. To znaczy, jeśli często używasz brzydkich, agresywnych słów, to Twoje życie też jest brzydkie i przepełnione agresją. Konsekwentne i regularne używanie jakiegoś słowa ma wpływ na nasze samopoczucie. Podobnie dzieje się, gdy pewnych słów nie używamy wcale. Jeżeli zatem chcesz przestać używać wulgaryzmów pomyśl, czy chcesz mieć wulgarne czy przyzwoite życie. Uświadomienie sobie tego faktu może mieć pozytywny wpływ na zmianę swojego funkcjonowania.

Dlaczego wstydzimy się rozmawiać z osoba o odmiennej płci?

Nie każda osoba wstydzi się rozmawiać z osobą o odmiennej płci. Skąd się bierze wstyd? Niektórzy ludzie wstydzą się bardziej, co wynika z nadwrażliwości na to, jak postrzegają ich inni. Wstydzą się swego wyglądu i unikają kontaktu z ludźmi, a płeć przeciwna szczególnie może wprowadzić w zakłopotanie. Lęk, że źle wypadną, paraliżuje ich życie. Mogą pojawić się objawy fizjologiczne takie jak czerwienienie się, pocenie się niepokój. Jednak dzięki wstydowi nie robimy rzeczy głupich i nieprzemyślanych.

Trzeba jednak pamiętać, że jeśli nasze wyobrażenie o tym, „jaki jestem” i „jaki powinienem być”, zbliża się do siebie, wstyd będzie słabszy.

Co zrobić, gdy koledzy cały czas przeklinają? Zwracanie uwagi przez nauczyciela nic nie daje, bo klną gdy jesteśmy sami

W języku angielskim istnieje takie powiedzenie – „Sticks and stones may breake my bones, but names will never hurt me”, które można przetłumaczyć „Kije i kamienie mogą połamać mi kości, ale słowa mnie nie zranią”. To przysłowie zawiera wytyczną dla wielu dzieci, jak postępować z tyradami przekleństw.

W przekleństwach chodzi głównie o emocje. W książce Cuss Control („Przeklinanie pod kontrolą”) czytamy: „Nasze słownictwo może decydować o tym, jakich będziemy mieli przyjaciół, czy będziemy cieszyć się szacunkiem w oczach rodziny i kolegów z pracy, jakie będą nasze relacje z ludźmi, czy inni będą się liczyć z naszym zdaniem, czy dostaniemy daną posadę lub awans i jak będą nas odbierać osoby spoza naszego najbliższego otoczenia”.

Pamiętaj żeby być w zgodzie z sobą. Wbrew pozorom szacunek i uznanie zyskują nie ci, którzy chcąc zaistnieć i naśladując innych przeklinają, lecz ci, którzy pozostają wierni swoim zasadom. Trzymam za ciebie kciuki 

Jak radzić sobie z małą ilością snu?

Organizm każdego człowieka potrzebuje po każdym dniu wypoczynku i regeneracji. Odpocząć musi zarówno ciało, jak i psychika. Podczas snu stabilizuje się praca układu krążenia, proces przemiany materii może przebiegać bez zakłóceń, "zasypiają" również hormony stresu np. adrenalina. W czasie snu wydziela się hormon wzrostu. Brak snu przez dłuższy czas powoduje kłopoty ze zdrowiem, rozdrażnienie, uczucie przeciążenia i przemęczenia.

Specjaliści zajmujący się snem pytani czy można nadrobić nieprzespane noce, odpowiadają wyraźnie, że nie. Jedna lub dwie nieprzespane noce nie są problemem, ale jeśli sytuacja często się powtarza dotkliwie to odczujemy. Pojawią się problemy z koncentracją, kondycją fizyczną i psychiczną, zwiększa się podatność na infekcje, ponieważ brakuje snu, który wzmacnia układ odpornościowy. Nie jest też prawdą, że sen można dzielić, czyli jednego dnia spać krócej, a drugiego dłużej. Organizm potrzebuje regularnych przerw odpoczynku. Osoby, które dłużej śpią, dłużej żyją.

Odpowiadając na pytanie „Jak radzić sobie z małą ilością snu?” należy powiedzieć, że jedyne, co możemy zrobić to po prostu się wyspać. Organizmu nie da się bowiem oszukać.

Jak wzmocnić samoocenę? Nie widzę w sobie mocnych stron.

Niska samoocena nie pozwala nam rozwinąć skrzydeł. Powoduje, że w trudnych sytuacjach wycofujemy się albo atakujemy. Człowiek pewny siebie, zna swoją wartość. Szanuje swoje prawa i prawa innych. Nie jest przy tym zarozumiały. Z takim człowiekiem chętnie się przyjaźnimy. Poczucie własnej wartości można budować i tym samym wzmacniać swoją samoocenę. Po pierwsze należy zaakceptować, że ideału nie ma. Ważne jest aby wiedzieć, kim naprawdę jesteś, jaki masz potencjał i talent. Trzeba docenić i zaakceptować siebie, przestać siebie odrzucać i ciągle poprawiać.

Po drugie każdy ma prawo do popełniania błędów i ponoszenia porażek. Sukces często to wierzchołek góry lodowej, który widzimy. Pod nim jednak mamy mnóstwo porażek. Zapominamy o tym, że porażka często buduje sukces, a błędy inspirują do dalszej pracy. Przyznać się do błędu to sztuka. Ważne jest, by celebrować porażki i być autentycznym. Być w zgodzie z sobą, nie udawać, mówić i działać zgodnie ze swoimi przekonaniami. To duża wartość.

Okazuj więc i wyrażaj asertywnie emocje. Pamiętaj, że możesz pozwolić sobie na chwilę słabości, ale musisz zadbać o to żeby z dołka wychodzić. Zacznij też podejmować samodzielne decyzje. Weź odpowiedzialność za to co robisz i pilnuj granic swoich i innych.

Jak rozpoznać uzależnienie od komputera?

Pani Kimberly Young stworzyła badający uzależnienie od internetu. Spróbuj go rozwiązać i odpowiedz na pytania:

• Czy czujesz się zaabsorbowany Internetem (myślisz o poprzednich, bądź następnych pobytach w sieci)?

• Czy czujesz potrzebę używania Internetu przez coraz dłuższy czas?

• Czy wielokrotnie miałeś nieudane próby kontroli, ograniczenia czasu lub zaprzestania korzystania z Internetu?

• Czy czułeś się niespokojny, markotny, zirytowany, przygnębiony gdy próbowałeś ograniczać czas w Internecie lub zaprzestać korzystania z niego?

• Czy pozostajesz w sieci dłużej niż pierwotnie planowałeś?

• Czy ryzykujesz utratę ważnych relacji, czasu do nauki, innych zainteresowań z powodu Internetu?

• Czy oszukałeś kogoś z rodziny, bliskich lub nauczyciela, aby ukryć narastający problem Internetu?

• Czy używasz Internetu jako sposobu na ucieczkę od problemów lub sposobu na pogorszony nastrój (uczucia bezradności, winy, lęku, depresji)

KLUCZ ODPOWIEDZI

Co najmniej 5 i więcej odpowiedzi na tak Twój wynik wskazuje na to, że jesteś uzależniony od Internetu. Zapewne traktujesz Internet jako sposób na ucieczkę od rzeczywistości. Konsekwencją takiej Twojej postawy mogą być np. narastające problemy rodzinne, małżeńskie, problemy w szkole lub w pracy oraz Twoja izolacja społeczna, gdy będziesz spędzać mniej czasu z realnymi ludźmi niż z komputerem. Powinieneś przerwać lub znacznie ograniczyć korzystanie z Internetu. Zachęcamy Cię do poszukania alternatywnych sposobów spędzania wolnego czasu i poprawienia jakości kontaktów z ludźmi w realnym życiu.

4 odpowiedzi na tak Masz niebezpieczną skłonność traktować Internet jako sposób na ucieczkę od rzeczywistości, co grozi Ci uzależnieniem. Zachęcamy Cię do ograniczenia czasu spędzanego w Internecie. Z czasem bowiem świat realny może upomnieć się o swoje prawa, co będzie przejawiać się np. narastającymi problemami rodzinnymi, małżeńskimi, problemami w szkole, w pracy, bądź Twoją izolacją społeczną, gdy będziesz spędzać mniej czasu z realnymi ludźmi niż z komputerem. Twój wynik powinien być dla Ciebie ostrzeżeniem, że zbyt dużo czasu spędzasz w Internecie. Zachęcamy Cię do poszukania alternatywnych sposobów spędzania wolnego czasu i poprawienia jakości kontaktów z ludźmi w realnym życiu.

3 lub mniej odpowiedzi na tak Nie masz wcale lub masz niewiele objawów uzależnienia od Internetu. Gratulujemy

Nie mam wolnego czasu. Cały dzień wypełnia mi nauka w szkole i w domu. Jak znaleźć czas na przyjemności?

Zastanów się i oszacuj procentowo: w jakim stopniu organizacja twojego czasu pracy zależy od ciebie. Przyjrzyj się typowym „pożeraczom czasu”. Mogą to być: problemy w komunikacji, bałagan, zbyt częste i zbyt długie rozmowy przez telefon, odwlekanie np. momentu, w którym siadamy do zadań, surfowanie po Internecie bez określonego celu, wykonywanie czynności innych niż te, które zbliżają do wykonania zadania.

Abyśmy mogli być skuteczni i efektywni, powinniśmy planować czas i działania, podporządkowując je tym co jest ważne i postępować konsekwentnie z planem. Cele pomagają skoncentrować siły na tym, co najważniejsze, ponieważ nie chodzi o to, co robisz, ale po co to robisz. Stwórz sobie listę rzeczy do wykonania i zapisuj ile czasu ci zajęły czynności. Pracuj z zegarkiem.

Bardzo często zdarza się, że ludzie, którzy mają dużo obowiązków i wiele zadań do wykonania są bardziej zorganizowani niż ci, którzy mają ich mniej. Widać to np. kiedy mamy dzień wolny i snujemy plany, co będziemy robić. Wieczorem okazuje się jednak, że czas nam umknął a lista spraw do załatwienia nie jest mniejsza.

Czemu tak dużo nastolatków ma depresję? Czym się objawia depresja nastolatków?

Depresja jest chorobą, która w znacznej mierze zawęża się do braku radości i przyjemności z życia. Pojawia się powoli i podstępnie, zatruwając życie nieokreślonym smutkiem, niechęcią do codziennych zajęć, uczuciem ciągłego zmęczenia. Dotyczy dzieci, młodzieży, dorosłych. Zachowaniom depresyjnym towarzyszą: niezdolność do odczuwania przyjemności irytacja, lęk i obawa, zaburzenia zachowania, arogancja i drażliwość, impulsywność w kontaktach interpersonalnych, nie respektowanie zasad dotychczas przestrzeganych, zaniedbywanie i opuszczanie lekcji, płaczliwość częsta i bez wyraźnego powodu, agresja, wybuchy złości i gniewu, które są niekontrolowane, rozpad więzi rodzinnych, wycofywanie się ze związków rówieśniczych, słabe wyniki w nauce.

Depresji towarzyszą również dolegliwości fizyczne takie jak: nieustające zmęczenie, zmiany apetytu, niestrawność, kłopoty ze snem, odczuwanie fizycznego bólu, poczucie osłabienia, zawroty głowy, bóle w klatce piersiowej, pocenie się, kłopoty z oddychaniem, napięcie. W zakresie myślenia pojawiają się kłopoty z koncentracją, pamięcią, trudności w podejmowaniu decyzji, samo myślenie jest powolne i sprawia trudność, pojawiają się negatywne myśli, w tym myśli o śmierci, poczucie winy, izolacji Za siebie i za zachowanie innych.

W leczeniu ważna jest psychoedukacja, wspieranie wewnętrznego systemu kontroli, interwencja nakierowana na działanie, szkolenie umiejętności społecznych, terapia skupiająca się na relacjach rodzinnych, interwencje szkolne opanowanie problemów rodziców z nastrojem, opanowanie nawrotów depresji

Jak radzić sobie ze stresem przed klasówkami?

Stres w sytuacjach, w których jesteśmy oceniani, np. w czasie klasówek czy sprawdzianów, to rzecz całkiem normalna. Niewielki stres może być pomocny i motywujący do pracy. Zbyt silny będzie nam przeszkadzał i paraliżował . Co zrobić? Przede wszystkim przygotuj się do klasówki. Boimy się tego, co nieznane lub niepewne. Im lepiej będziesz przygotowany, tym mniejszy stres przed ewentualną porażką i konsekwencjami.

Bywa, że pomocne mogą się okazać najprostsze sposoby, takie jak oddychanie, liczenie do dziesięciu, czy mówienie sobie czegoś kojącego w myślach. Warto też skoncentrować się na zadaniu - pomyśleć od czego mogę zacząć, jak zwykle rozwiązuję podobne ćwiczenia, a na bok odłożyć myśli o tym - co będzie, jeśli mi się nie uda. Na każdego może działać coś innego, dlatego warto wypróbować różne pomysły. Z czasem mogą one działać coraz lepiej. Można też o takich sytuacjach rozmawiać ze znajomymi i bliskimi osobami, np. z rodzicami. To zwykle pozwala poczuć ulgę i poukładać myśli.

Pamiętaj też, że na egzaminach ważne jest Twoje samopoczucie oraz to czy, jesteś wypoczęty. Dobrze więc przed klasówką zadbać o to, żeby nie być zmęczonym i spędzić parę chwil na czymś przyjemnym.

Co to jest paranoja?

Paranoja inaczej nazywana przewlekłą psychozą, to choroba w której stopniowo pojawiają się i rozwijają zaburzenia myślenia w postaci fałszywych przekonań, czyli urojenia o absurdalnej treści. Czynniki mające wpływ na powstanie paranoi to czynniki psychospołeczne, a głównie zaburzenia więzi, dorastanie w atmosferze podejrzliwości, nieufności i strachu, brak poczucia bezpieczeństwa i przekonanie o zagrożeniu. Osoby cierpiące na paranoję cechuje: nadmierna podejrzliwość, skupienie się na sobie tzw. ksobność, przecenianie własnego znaczenia (mania wielkości), nadwrażliwość na niepowodzenie i krytykę, niezdolność do wybaczania, powściągliwość i oschłość w relacjach międzyludzkich. Paranoja i reakcje paranoiczne zwykle rozpoczynają się między 35 a 45 rokiem życia. Częściej występują u kobiet, osób żyjących w dużych aglomeracjach miejskich oraz o niskim statusie społecznym. W Polsce wśród pacjentów leczonych psychiatrycznie 2,7 % to chorzy ze zdiagnozowaną psychozą przewlekłą.

Ze względu na treść urojeń paranoje podzielić można na:

• paranoje zazdrości, które zwykle dotyczą przekonania o zdradzie przez partnera lub partnerkę ,

• paranoje pieniaczą, gdzie chory stara udowodnić wyrządzone my krzywdy, często domaga się swoich praw przed różnymi urzędami

• paranoje prześladowczą, charakteryzującą się przekonaniem chorego o stałym spiskowaniu przeciwko niemu oraz obserwowaniu i chęci sprawienia przykrości lub cierpienia

• paranoje erotyczne, kiedy chory przekonany jest o uczuciu jakim darzy go inna osoba, zwykle stara się podporządkować swoje życie tak aby jak najczęściej się z nią spotykać

• paranoje wynalazczą, w której pacjent przekonany jest o wspaniałości jego pomysłów i twórczości

• paranoje hipochondryczną, to przekonanie o posiadaniu ciężkiej choroby

Koleżanka na przerwach bierze jakieś tabletki, prawie co godzinę, a jak pytam co to jest mówi że to nie moja sprawa, co zrobić?

Trudno ocenić jakie tabletki zażywa koleżanki – takie zachowanie może być spowodowane przewlekła chorobą i być tematem wstydliwym dla koleżanki. Można poinformować o swoim niepokoju wychowawcę klasy. Jeżeli wychowawca oceni sytuacje jako trudną na pewno skontaktuje się z rodzicami koleżanki. Można również spróbować przekazać koleżance, że Twoje pytanie nie jest efektem ciekawości, tylko troski o nią, ponieważ słyszymy wiele informacji w mediach na temat negatywnych skutków przedawkowania leków.

Jak zareagować, gdy kolega/ koleżanka ma ślady pobicia, a twierdzi że "nic sie nie stało"

W takiej sytuacji najlepiej poinformować o swoich spostrzeżeniach osobę dorosłą – rodziców, wychowawcę klasy, pedagoga szkolnego lub dyrektora szkoły. Można porozmawiać z koleżanką o swoim niepokoju i poinformować ją, że jeżeli doświadcza przemocy, to powinna ten fakt zgłosić dorosłym. W naszym kraju funkcjonuje procedura Niebieskiej Karty i każdy sprawca przemocy zarówno fizycznej jak i psychicznej powinien być ukarany i poddany terapii dla sprawców przemocy. Przemoc fizyczna to chyba najbardziej rozpoznawalny rodzaj krzywdzenia. Może prowadzić nie tylko do obrażeń fizycznych, ale w niektórych przypadkach stanowić zagrożenie życia. Nie zawsze wynikiem przemocy fizycznej są widoczne ślady lub blizny. Ciągnięcie za włosy lub rzucenie w Ciebie jajkiem to też przemoc fizyczna. Nie ignoruj tych objawów. Z biegiem czasu, sytuacja zwykle ulega pogorszeniu.

Czy mogę w obronie własnej lub kogoś innego użyć siły?

Użycie siły jest możliwe tylko w sytuacji tzw obrony koniecznej. W każdej innej sytuacji użycie siły może być ocenione jako nadużycie. Kodeks Karny Art. 25. § 1. Nie popełnia przestępstwa, kto w obronie koniecznej odpiera bezpośredni, bezprawny zamach na jakiekolwiek dobro chronione prawem. Atak musi być bezpośredni. Znaczy to tyle, że nie możemy użyć siły w stosunku do nieuzbrojonej osoby, która grozi nam, że nas zastrzeli czy pozbawi życia w inny sposób. Nie możemy też zrobić tego, jeśli nieuzbrojony napastnik widocznie szykuje się do ataku. Obrona konieczna następuje dopiero w odpowiedzi na atak. Oczywiście jeśli napastnik wyjmie broń, taki czyn możemy potraktować jak atak. Jeśli napastnik jest nieuzbrojony, to nie możemy użyć np. noża, a jeśli posiada nóż, to my również możemy użyć ostrza, ale już nie broni palnej. Jeśli napastnik zaatakuje kolegę lub koleżankę a my chcemy ich bronić to mamy do tego pełne prawo. Z prawa do obrony koniecznej możemy zatem skorzystać nie tylko w przypadku obrony siebie, ale również w obronie innych ludzi. Należy jednak pamiętać, że każda sytuacja może być bardziej skomplikowana i wówczas decyzję co słuszności obrony koniecznej wydaje odpowiedni organ mający do tego uprawnienia.

Czy psycholog pomoże rozpoznać depresję?

Psycholog jest osobą, która pomaga rozpoznać depresję, lecz diagnozę ostateczną stawia zawsze lekarz psychiatra. W przypadku jeśli chcielibyśmy zdiagnozować ten stan, wcześniej wspomniane syndromy musiałyby dojść do momentu istotnego natężenia klinicznego z uwagi na to, że każda depresja jest inna – w takim wypadku należałoby potwierdzić chorobę psychiczną. Wcześniej wspomniane symptomy, nie są jedynymi które świadczyć mogą o tej chorobie psychicznej. Oto niektóre z objawów jakie najczęściej wymieniają chorzy:

• Smutny nastrój, poczucie żalu, stan obojętności, ciągłe uczucie zmęczenia, utrata energii ( na nic nie mam ochoty, nie chce mi się, nie mogę zebrać się aby dokończyć to co zaczęłam/ zacząłem)

• Odseparowanie się od otaczającego świata, środowiska, zaprzestanie kontaktów ze znajomymi

• Sceptyczne podejście do obowiązków, brak jakiegokolwiek zainteresowania rzeczami/sprawami, które jak do tej pory mnie interesowały

• Napady płaczu, gniewu, frustracji, ciągła drażliwość, nieustające niezadowolenie

• Objawy dotyczące ciała, czyli częste boleści głowy, duży apetyt bądź jego brak, co za tym idzie spadek wagi lub jej przyrost, obniżone libido

• Bezsenność lub zaburzony sen

• Mentalność, w której dominuje nieustanne poczucie winy, bezwartościowość lub niskie poczucie własnej wartości, wypominanie sobie słabszych chwil życia, starych błędów, uczucie beznadziejności, a nawet myśli na temat samobójstwa

• Wystąpić mogą problemy z funkcjami poznawczymi, intelektualnymi, tj. brak koncentracji, niemożność wytrwania przy zadaniach, do których wykonania niezbędne jest intensywne myślenie

Jak rozpoznać depresję?

Depresje rozpoznaje się na podstawie wywiadu klinicznego, testów psychologicznych i obserwacji zachowania. Depresji towarzyszy ciężki, pesymistyczny nastrój, niepokój, brak zainteresowania otoczeniem, płaczliwość. Chory nie ma na nic ochoty, występuje u niego brak łaknienia, często wychudzenie. Przygnębienie występujące z trudnej sytuacji życiowej, które czasem zanika, albo depresja nerwicowa czy reaktywna, która jest nieproporcjonalna reakcją na jakąś wyjątkową sytuacje życiową - to przyczyny depresji. Depresja objawia się nagle, bez konkretnej wewnętrznej czy zewnętrzne przyczyny i przebiega często w różnym nasileniu. Trwa krótko lub długo, często przechodzi samoistnie, tak samo nagle, jak się objawia. Może również nastąpić nawrót po upływie pewnego czasu - po kilku miesiącach i po wielu latach.

Od czego zależy depresja?

Depresja ma różne uwarunkowania. Do bezpośrednich przyczyn depresji zalicza się nieprawidłowe funkcjonowanie Ośrodkowego Układu Nerwowego, w skrócie OUN, na płaszczyźnie komórkowej bądź białkowej – zaliczamy to do przyczyn biologicznych. Dzięki temu właśnie opracowuje się leki na depresję. Przyczyną biologiczną również jest powtarzanie depresji w następnych pokoleniach, ale nie zawsze. Gen depresji nigdy nie został odkryty, jednak w genomie ludzkim istnieje kilka miejsc o innej budowie. Stwierdza się, że posiadają je osoby cierpiące na depresję. Porównane zostały z ludźmi zdrowymi. Psychologiczne przyczyny depresji:

• sposób myślenia negatywny

• obwinianie się za wszelkie niepomyślne sytuacje

• twierdzenie, że nie może spotkać mnie już nic dobrego

• wywoływanie w pamięci negatywnych zdarzeń, aniżeli tych pozytywnych

• nieumyślna chęć utrzymania stanu depresji, stan samo wzmacniania choroby

• zniekształcenie depresyjne pamięci, wspomnień

• uległe stanowisko

• postawa wycofania, aniżeli podjęcia wyzwań

• uczucia skrępowania

• brak motywacji aby rozwiązać problem oraz odkładanie go na przyszłość

• błędy wychowawcze

• konflikty domowe, kłótnie

• stosowanie metody zawstydzania dziecka twierdząc, że to służy jego wychowaniu

• jawna faworyzacja rodzeństwa

• wymaganie zbyt wygórowanych celów

• znęcanie się psychiczne, molestowanie seksualne

• myślenie depresyjne, zachowania na zasadzie „błędnego koła”

Czasem chorobę wywołuje przeżycie bardzo przykrego zdarzenia – najczęściej jest to odejście kogoś bliskiego, kochanego. Depresja może się też pojawić na skutek zaburzeń hormonalnych, leków, innych chorób. Objawów depresji nie można lekceważyć, trzeba ją leczyć.

Jak się uczyć, żeby mieć dobre oceny?

Tak naprawdę, w uczeniu się najważniejsze jest to, żeby się nauczyć, a ocena jest uwieńczeniem nabytej wiedzy. Trzeba pamiętać, że bardzo ważna jest systematyczność tzn. uczymy się na bieżąco i powtarzamy materiał. Miejsce nauki powinno być stałe, uczymy się w miarę o tych samych godzinach i należy pamiętać, że zanim siądziemy do nauki to absolutnie nie gramy w gry komputerowe, nie oglądamy telewizji ani filmów z Internetu. Korzystanie z gadżetów elektronicznych powoduje że w mózgu tworzą się inne połączenia pomiędzy komórkami i mózg ulega przeprogramowaniu. Później zdecydowanie trudniej przyswajamy wiedzę. Stajemy się osobami płytko - przetwarzającymi co utrudnia wyciąganie logicznych wniosków. Warto tez pamiętać o możliwości korzystania z technik pamięci, które znacznie skracają czas nauki i powodują, że wiedza przechowywana jest zdecydowanie dłużej, łatwiej potrafimy się uczyć, bo korzystamy z tego co już umiemy. A w konsekwencji oceny będą dużo lepsze.

Jak możemy rozwiązać problemów kilku uczniów, którzy przeszkadzają na lekcjach?

Przeszkadzanie na lekcjach jest zmorą wielu uczniów. Czasami wystarczy zwracać im uwagę, lecz często pozostaje to bez reakcji. Bardzo ważna jest postawa nauczyciela – jeżeli potrafi uspokoić niepokornych uczniów, to atmosfera w klasie się uspokoi. Jeżeli jest inaczej, to zachęceni faktem, że swoim złym zachowaniem zwracają na siebie uwagę i pozostają w kręgu zainteresowania będą nadal przeszkadzać. Zalecam nie zwracać na nich uwagi, komunikować im, że swoim zachowaniem uniemożliwiają pozostałym spokojne uczenie się. W sytuacjach bardzo napiętych prosić o pomoc pedagoga lub psychologa szkolnego o interwencję. Czasami taka sytuację musi rozwiązać specjalista spoza szkoły.

Czy ci którzy się "tną" mają zamiar popełnić samobójstwo?

Samookaleczenie nie jest próbą samobójczą, to raczej „wołanie o pomoc” lub zamiana bólu psychicznego na fizyczny. Samookaleczanie może towarzyszyć depresji, a ta często wywołuje bardzo niebezpieczne zachowania, które prowadzą do uszkodzenia ciała. Samookaleczenie się jest jedną z bardziej drastycznych metod poprawiania swojego samopoczucia oraz zmniejszania cierpienia psychicznego. Samookaleczanie jest formą agresji, którą rozładowuje się na sobie. Osoby o skłonnościach autoagresywnych nie wyładowują napięcia emocjonalnego na innych osobach, tylko na sobie. Są to osoby skłonne do działań destrukcyjnych, które są formą radzenia sobie z problemami. Autoagresja może służyć rozładowaniu napięcia emocjonalnego, poradzenia sobie ze stresem, ale również w celu zwrócenia na siebie uwagi innych i osiągnięcia zmierzonych celów. W depresji zachowania autodestrukcyjne związane są przede wszystkim z niemożnością poradzenia sobie z napięciem wewnętrznym oraz stresem.

Jak powstrzymać niektórych ludzi od popełnienia samobójstwa?

Trudno jednoznacznie odpowiedzieć na tak postawione pytanie, ponieważ osoba która planuje samobójstwo najczęściej nie dzieli się z nikim swoim planem. Kiedy podejmie decyzję o takim czynie to zachowuje się zupełnie normalnie. Kiedy jednak rozdaje swoje rzeczy albo mówi, że już wkrótce nikt nie będzie miał ze mną problemów, to zaleca się przeprowadzenie poważnej rozmowy i zaproponowanie wizyty u psychologa. Powstrzymać człowieka przed popełnieniem samobójstwa może wizyta u psychiatry, uczestniczenie w psychoterapii i duże wsparcie środowiska rodzinnego. Jeżeli ktoś pozyskał informacje o możliwości dokonania samobójstwa to nikogo nie obowiązuje tajemnica – należy tą informację przekazać najbliższej rodzinie lub nauczycielowi.

Jak zmotywować się do nauki?

Aby zmotywować się do nauki warto skorzystać z poniższych wskazówek:

  • Znajdź ważne powody do nauki. Wyznacz sobie cel, ale nie za bardzo odległy.
  • Zapoznaj się ze skutecznymi technikami uczenia się.
  • Ucz się w inspirującym miejscu.
  • Zaplanuj naukę. Ważne jest dokładne rozpisanie czynności, ilości czasu i zakresu materiału, który należy opanować. Należy pamiętać, żeby zostawić sobie pewne marginesy czasowe na nieprzewidzianą dodatkową naukę.
  • Stwórz swój własny system nagród.
  • Ucz się z innymi.
  • Zainteresuj się tematem.
  • Powtarzaj sobie:
  • To jest dla mnie ważne.
  • Chcę to lepiej poznać, zrozumieć.
  • To mi się w życiu przyda.
  • To jest ciekawe i przydatne dla mnie.
  • To mnie rozwija.
  • To mnie przybliża do celu.
  • Chcę się uczyć.

Co zrobić gdy stanę się ofiarą hejtu?

Hejting to agresywna, często wulgarna krytyka, której głównym celem jest wyrażenie złości i nienawiści w stosunku do osoby lub zjawiska. Hejt ma obrazić, ośmieszyć, sprowokować, a nawet przestraszyć.

Kiedy nagle i nieoczekiwanie stajesz się ofiarą hejtu, pamiętaj, że możesz się bronić.

Nie zamykaj się, nie likwiduj kont na portalach społecznościowych, nie daj się zastraszyć. Działaj. Masz prawo zwrócić się do administratora strony www z prośbą o udostępnienie ci danych hejtera, a następnie posłużyć się przepisami prawa cywilnego (skierować przeciwko hejterowi powództwo o naruszenie dóbr osobistych) lub prawa karnego (na przykład oskarżyć hejtera o zniewagę). Naczelny Sąd Administracyjny 21 sierpnia 2013 r. ((sygn. akt I OSK 1666/12) orzekł, że: „każda osoba fizyczna lub prawna może wystąpić o dane użytkownika do administratora strony, jeśli tylko wykaże, że jest to niezbędne do ochrony jej interesów prawnych”.

Warto najpierw zrobić zrzut ekranu – z widocznym adresem URL. Dysponujemy wtedy dowodem w razie usunięcia treści ze strony, jest on też niezbędny do przeprowadzenia ewentualnego postępowania. Warto również zażądać usunięcia (skasowania) wszelkich nieprawdziwych lub nienawistnych wypowiedzi na swój temat. Żądanie kierujemy do administratora strony internetowej albo moderatora blogu, na którym opublikowano wrogie treści.

Większość portali inetrnetowych posiada regulaminy, które wykluczają możliwość hejtu. Także Facebook – „publikowanie treści i wypowiedzi propagujących nienawiść jest na Facebooku zabronione (…) nie zezwalamy na indywidualne lub zbiorowe atakowanie osób ze względu na rasę, pochodzenie, narodowość, wyznanie, płeć, orientację seksualną, niepełnosprawność lub chorobę”.

Jak walczyć z hejtem internetowym?

Na nacechowany nienawiścią hejt trzeba reagować. Jeśli bierzemy udział w jakiejś rozmowie i widzimy, że na kogoś rzucili się hejterzy, brońmy go. W takim wypadku milczenie nie jest złotem. Czasem wystarczy po prostu napisać: „Iksiński przedstawił swoje poglądy, teraz ty przedstaw własne, albo milcz. Zawód matki Iksińskiego, czy jego wygląd nie są tu tematem...”. Najlepszym lekarstwem na hejt jest spokój i merytoryczne (a nie emocjonalne) treści.

Często jednak mamy do czynienia z tzw. Trollem internetowym, a więc osobą, która nie tworzy, nie publikuje tekstów, tylko komentuje - nigdy merytorycznie, a zawsze emocjonalnie. Jak z nimi walczyć? Dr Marek Adamiec z Uniwersytetu Gdańskiego radzi: „Trolla nie karmimy, on sam zdechnie, jeżeli nie będzie miał pożywki w postaci takiej, czy innej odpowiedzi. Bo jemu to się znudzi, bo okaże się, że jego wypowiedzi nikogo nie interesują”.

W czym psycholog może pomóc młodzieży?

Psycholog pomaga młodzieży w wielu sytuacjach. Kiedy problemy dotyczą trudności w nauce psycholog może przeprowadzić testy psychologiczne, które wskażą jaka jest ich przyczyna. Kiedy powód tkwi w niezależnych od ucznia zakłóceniach rozwojowych psycholog może sporządzić opinię przeznaczoną dla nauczycieli, dzięki której będą mogli dostosować wymagania edukacyjne.

Kiedy problemy dotyczą zakłóceń w zachowaniu - psycholog może zaproponować terapię zaburzeń emocjonalnych, socjoterapię lub inną formę pomocy zgodną z postawioną wcześniej przyczyną pojawiających się trudności. W przypadku wszelkiego rodzaju uzależnień może prowadzić terapie uzależnień.

Psycholog prowadzi również zajęcia z zakresu profilaktyki uzależnień, chorób psychicznych, zaburzeń rozwojowych.

Jak psycholog radzi sobie z problemami innych osób?

Psycholog w pełni zdaje sobie sprawę z odpowiedzialności wykonywania swojego zawodu. W trakcie studiów, a potem po ich ukończeniu stale poznaje przede wszystkim metody diagnostyczne (testy, kwestionariusze, ankiety) na bazie których ustala się diagnozę, a następnie psycholog podejmuje decyzję jakie powinny być zastosowane formy pomocy tzn jaki rodzaj terapii będzie najodpowiedniejszy. Jeżeli trzeba pogłębić diagnozę o badania medyczne wówczas psycholog kieruje na dodatkowe badania specjalistyczne. Dobór prawidłowych oddziaływań psychoterapeutycznych pozwala osobie mającej problemy na stopniowe radzenie sobie z nimi. Psycholog bezpośrednio nie rozwiązuje problemów ludzi lecz poprzez specjalistyczne oddziaływania umożliwia człowiekowi pokonanie dręczących go problemów.

Jak radzić sobie z krytyką?

Krytyka może być słuszna albo niesłuszna. Pierwsza przydaje się w życiu i motywuje nas do pracy nad sobą, a druga może nas ciągnąć w dół. Dużo też zależy od tego, czy ta krytyka jest tylko wyrażoną złością, niezadowoleniem, czy może konstruktywną informacją zwrotną. No i ważne jest to, kto wyraża krytykę.

Słysząc krytykę postaraj się i spróbuj zrozumieć perspektywę drugiej osoby. Nie broń się od razu. Obrona przed krytyką często zamienia się w dyskusję i sprawia, że krytyka staje się jeszcze bardziej bolesna. O wiele lepiej jest przeczekać. Spróbuj się nauczyć, czego tylko możesz z krytycznych słów, pamiętając, że krytykujący też mogą się mylić. Opóźnij swoją reakcję. Nie odpowiadaj natychmiast. Nabierz dystansu. To uspokoi emocje i pozwoli kontrolować to, co chcesz odpowiedzieć. Gdy sytuacja tego wymaga – przyznaj się do błędu. Zachowaj spokój.

Jak radzić sobie ze stresem?

Stres może pomóc w osiąganiu sukcesów. Pewien poziom stresu jest nawet wskazany, ponieważ działa mobilizująco. Problem pojawia się wtedy, gdy to co wywołuje stres nie ustępuje. Wtedy odczuwamy jego negatywny wpływ na nasze postępowanie.

Już samo rozpoznanie stresu i nazywanie towarzyszących mu odczuć, łagodzi wewnętrzne napięcie. Zmniejszenie napięcia może odbywać się przez aktywność pozwalającą na wydatkowanie nagromadzonej energii lub ćwiczenia relaksacyjne. Tym jest to skuteczniejsze, im bardziej dana czynność jest przez nas lubiana. Prawie wszystko to, co lubimy może powodować odprężenie. Mogą to być: zabawy, zajęcia ruchowe, ćwiczenia relaksacyjne, wykorzystanie wyobraźni dziecięcej do konstruowania pozytywnych obrazów.

Pamiętaj: Aby radzić sobie ze stresem musisz ocenić sytuację, w której się znajdujesz. Nie stawiaj sobie poprzeczki zbyt wysoko, jeśli wiesz, że nie jesteś w stanie jej pokonać. Musisz wymyślić sobie plan awaryjny, w razie gdyby wszystko nagle zaczęło się walić. Myśl pozytywnie. Rozmowa z przyjacielem lub przyjaciółką dobrze działa, pod warunkiem że nie jest to osoba, która ciągle marudzi i narzeka. Poczucie humoru jest jedną z najlepszych broni przeciwko stresowi.

Stres, zdenerwowanie, niepokój rodzą się w Twojej głowie! To od Ciebie zależy, w jaki sposób z nimi sobie poradzisz.

Jak rozmawiać z osoba poniżaną, a jak z osobą która się nad kimś znęca?

Jak rozmawiać z osoba poniżaną, a jak z osobą która się nad kimś znęca? (Justyna) Grupa rówieśnicza jest ważnym czynnikiem chroniącym przed dręczeniem, dlatego umiejętność nawiązywania relacji i zdobywania przyjaciół jest tak istotna.

Aby w rozmowie pomóc osobie poniżanej przede wszystkim należy słuchać uważnie, nie osądzać, nie obwiniać i nie pytać dlaczego np. zrobiła coś lub czegoś nie zrobiła. Należy wyjaśnić, że nie jest ona odpowiedzialna za przemoc, że nie zasłużyła na nią i nikt na nią nie zasługuje. Nie można tłumaczyć i usprawiedliwiać zachowań sprawcy. Ważne jest, aby powiedzieć koledze/ koleżance, że informowanie dorosłych nie jest żadnym donoszeniem na kolegów, ale szukaniem pomocy. Sprawcy przemocy postępują źle, łamią normy i powinni ponieść odpowiednie konsekwencje. Mówiąc o tym dbamy o swoje bezpieczeństwo. Mówiąc o przemocy dorosłym, pomagamy także innym dzieciom, które spotyka to samo.

Pamiętaj! Jeśli nikomu o tym nie mówisz - krzywdzisz siebie i chronisz sprawców.

Jeśli rozmawiamy z osobą, która znęca się nad kimś innym musimy wiedzieć, że bardzo często to od naszej postawy i reakcji w dużej mierze zależy los osoby pokrzywdzonej. Bierna postawa powoduje eskalację zachowań agresywnych i zabiera osobie, która doświadcza przemocy energię w radzeniu sobie w tej trudnej sytuacji. Sprawcy czują się wówczas bezkarni, a osoby będące obiektem przemocy wzmacniają w sobie poczucie, że nic się nie da zrobić, że to ich wina i że są beznadziejni. W przypadku zdecydowanej reakcji świadkowie pozbawiają energii sprawców, zmniejszają ich pewność siebie, a poprzez swoje wsparcie wzmacniają poczucie mocy osoby pokrzywdzonej. W takiej sytuacji opisz i nazwij zachowanie, powiedz to, co widzisz (np. uderzyłeś go). Mówiąc Wyprostuj się, mów poważnie i zdecydowanym tonem. Powołuj się na zasady i normy. Jeśli tego wymaga sytuacja a ty jesteś bezpieczny, stań między sprawcą i poszkodowanym, nie pozwól na kolejne zachowania agresywne. Mów o konsekwencjach, np. o tym, że powiadomisz rodzica, nauczyciela. Odwołaj się do uczuć. Powiedz sprawcy co czuje druga osoba (to go bolało, jest jej przykro, mógł się poczuć odrzucony itp.).

Australijska organizacja Child and Youth Health proponuje, aby przekazywać dzieciom następujące wskazówki:

  • Pomaganie innym jest dobrym sposobem zawierania przyjaźni
  • Podchodź do dzieci, które stoją same i wyglądają na nieśmiałe – zacznij rozmowę od zainteresowań. • Zapisuj się w szkole na różne zajęcia, wstępuj do klubów i kółek zainteresowań, które cię ciekawią lub na temat których coś wiesz. Jeśli będziesz się na czymś znał – grupa będzie chciała z tobą być.
  • Przebywaj z dziećmi o podobnych zainteresowaniach lub tymi, które lubisz.
  • Bądź dobrym słuchaczem, gdy ktoś ci coś opowiada, okazuj zainteresowanie i zadawaj pytania.
  • Pamiętaj, że zawieranie bliższej przyjaźni trwa dłuższy czas, bądź cierpliwy, nie zniechęcaj się po pierwszym niepowodzeniu, ale też nie zmuszaj innych, by byli twoimi najlepszymi przyjaciółmi.
  • Nie powierzaj od razu innym swoich sekretów, najpierw zbuduj zaufanie.
  • Nigdy nie obgaduj swoich przyjaciół, nie mów o nich źle przy innych.
  • Wspieraj swoich przyjaciół.

Źródła:
http://dzieckokrzywdzone.fdds.pl/index.php/DK/article/view/547/412
http://www.ceo.org.pl/pl/samorzad-uczniowski/news/jesli-jestes-swiadkiem-przemocy
http://www.przemocwszkole.org.pl/zatrzymaj_przemoc.php?zm=m2_1

W razie konieczności zawiadom osoby, które zajmują się udzielaniem pomocy w sytuacjach kryzysowych, czyli:

  • Ośrodek Pomocy Społecznej- znajduje się w każdej gminie
  • Policja - wystarczy wykręcić 997 lub 112
  • Prokuratura
  • Pogotowie "Niebieska Linia" 0 801 12 00 02

Jakie kroki należy podjąć, aby zaakceptować samego siebie?

Pierwszym krokiem do akceptacji siebie jest poznanie siebie samego, poznanie prawdy o sobie, swoich mocnych stron i takich, które są słabsze. To, czego w sobie nie jest często źródłem motywacji do zmian. Musimy zastanowić się, co w sobie lubimy. Kolejnym krokiem jest uświadomienie swoich marzeń i potrzeb. Zaakceptowanie siebie takim jakim się jest. Zaakceptowanie sytuacji, w jakiej się znajdujemy, zaakceptowanie swoich uczuć i emocji. Pozwolenie sobie zaakceptować wszystkich ludzi takimi jakimi są. Akceptacja nie oznacza, że popieramy to było dobre lub złe. Akceptacja oznacza zatwierdzenie, że to się już stało. Jeżeli zrobiłeś coś „złego” to po prostu to stwierdzasz i bierzesz odpowiedzialność za swoje działanie, bez osądzania i krytykowania siebie. To co jest najważniejsze w akceptacji siebie to to, aby przestać szukać akceptacji w opinii innych osób i zacząć ją odnajdywać w sobie.

Co zrobić, gdy koledzy cały czas przeklinają? Zwracanie uwagi przez nauczyciela nic nie daje, bo klną gdy jesteśmy sami.

W języku angielskim istnieje takie powiedzenie – „Sticks and stones may breake my bones, but names will never hurt me”, które można przetłumaczyć „Kije i kamienie mogą połamać mi kości, ale słowa mnie nie zranią”. To przysłowie zawiera wytyczną dla wielu dzieci, jak postępować z tyradami przekleństw. W przekleństwach chodzi głównie o emocje. W książce Cuss Control („Przeklinanie pod kontrolą”) czytamy: „Nasze słownictwo może decydować o tym, jakich będziemy mieli przyjaciół, czy będziemy cieszyć się szacunkiem w oczach rodziny i kolegów z pracy, jakie będą nasze relacje z ludźmi, czy inni będą się liczyć z naszym zdaniem, czy dostaniemy daną posadę lub awans i jak będą nas odbierać osoby spoza naszego najbliższego otoczenia”. Pamiętaj żeby być w zgodzie z sobą. Wbrew pozorom szacunek i uznanie zyskują nie ci, którzy chcąc zaistnieć i naśladując innych przeklinają, lecz ci, którzy pozostają wierni swoim zasadom. Trzymam za ciebie kciuki :)

Jak radzić sobie z małą ilością snu?

Organizm każdego człowieka potrzebuje po każdym dniu wypoczynku i regeneracji. Odpocząć musi zarówno ciało, jak i psychika. Podczas snu stabilizuje się praca układu krążenia, proces przemiany materii może przebiegać bez zakłóceń, "zasypiają" również hormony stresu np. adrenalina. W czasie snu wydziela się hormon wzrostu. Brak snu przez dłuższy czas powoduje kłopoty ze zdrowiem, rozdrażnienie, uczucie przeciążenia i przemęczenia. Specjaliści zajmujący się snem pytani czy można nadrobić nieprzespane noce, odpowiadają wyraźnie, że nie. Jedna lub dwie nieprzespane noce nie są problemem, ale jeśli sytuacja często się powtarza dotkliwie to odczujemy. Pojawią się problemy z koncentracją, kondycją fizyczną i psychiczną, zwiększa się podatność na infekcje, ponieważ brakuje snu, który wzmacnia układ odpornościowy. Nie jest też prawdą, że sen można dzielić, czyli jednego dnia spać krócej, a drugiego dłużej. Organizm potrzebuje regularnych przerw odpoczynku. Osoby, które dłużej śpią, dłużej żyją. Odpowiadając na pytanie „Jak radzić sobie z małą ilością snu?” należy powiedzieć, że jedyne, co możemy zrobić to po prostu się wyspać. Organizmu nie da się bowiem oszukać.

Jak wzmocnić samoocenę? Nie widzę w sobie mocnych stron.

Niska samoocena nie pozwala nam rozwinąć skrzydeł. Powoduje, że w trudnych sytuacjach wycofujemy się albo atakujemy. Człowiek pewny siebie, zna swoją wartość. Szanuje swoje prawa i prawa innych. Nie jest przy tym zarozumiały. Z takim człowiekiem chętnie się przyjaźnimy. Poczucie własnej wartości można budować i tym samym wzmacniać swoją samoocenę. Po pierwsze należy zaakceptować, że ideału nie ma. Ważne jest aby wiedzieć, kim naprawdę jesteś, jaki masz potencjał i talent. Trzeba docenić i zaakceptować siebie, przestać siebie odrzucać i ciągle poprawiać. Po drugie każdy ma prawo do popełniania błędów i ponoszenia porażek. Sukces często to wierzchołek góry lodowej, który widzimy. Pod nim jednak mamy mnóstwo porażek. Zapominamy o tym, że porażka często buduje sukces, a błędy inspirują do dalszej pracy. Przyznać się do błędu to sztuka. Ważne jest, by celebrować porażki i być autentycznym. Być w zgodzie z sobą, nie udawać, mówić i działać zgodnie ze swoimi przekonaniami. To duża wartość. Okazuj więc i wyrażaj asertywnie emocje. Pamiętaj, że możesz pozwolić sobie na chwilę słabości, ale musisz zadbać o to żeby z dołka wychodzić. Zacznij też podejmować samodzielne decyzje. Weź odpowiedzialność za to co robisz i pilnuj granic swoich i innych.

Jak rozpoznać uzależnienie od komputera?

Pani Kimberly Young stworzyła badający uzależnienie od internetu. Spróbuj go rozwiązać i odpowiedz na pytania:

Czy czujesz się zaabsorbowany Internetem (myślisz o poprzednich, bądź następnych pobytach w sieci)? TAK NIE
Czy czujesz potrzebę używania Internetu przez coraz dłuższy czas? TAK NIE
Czy wielokrotnie miałeś nieudane próby kontroli, ograniczenia czasu lub zaprzestania korzystania z Internetu? TAK NIE
Czy czułeś się niespokojny, markotny, zirytowany, przygnębiony gdy próbowałeś ograniczać czas w Internecie lub zaprzestać korzystania z niego? TAK NIE
Czy pozostajesz w sieci dłużej niż pierwotnie planowałeś? TAK NIE
Czy ryzykujesz utratę ważnych relacji, czasu do nauki, innych zainteresowań z powodu Internetu? TAK NIE
Czy oszukałeś kogoś z rodziny, bliskich lub nauczyciela, aby ukryć narastający problem Internetu? TAK NIE
Czy używasz Internetu jako sposobu na ucieczkę od problemów lub sposobu na pogorszony nastrój (uczucia bezradności, winy, lęku, depresji)? TAK NIE

KLUCZ ODPOWIEDZI

Co najmniej 5 i więcej odpowiedzi na tak
Twój wynik wskazuje na to, że jesteś uzależniony od Internetu. Zapewne traktujesz Internet jako sposób na ucieczkę od rzeczywistości. Konsekwencją takiej Twojej postawy mogą być np. narastające problemy rodzinne, małżeńskie, problemy w szkole lub w pracy oraz Twoja izolacja społeczna, gdy będziesz spędzać mniej czasu z realnymi ludźmi niż z komputerem. Powinieneś przerwać lub znacznie ograniczyć korzystanie z Internetu. Zachęcamy Cię do poszukania alternatywnych sposobów spędzania wolnego czasu i poprawienia jakości kontaktów z ludźmi w realnym życiu.

4 odpowiedzi na tak
Masz niebezpieczną skłonność traktować Internet jako sposób na ucieczkę od rzeczywistości, co grozi Ci uzależnieniem. Zachęcamy Cię do ograniczenia czasu spędzanego w Internecie. Z czasem bowiem świat realny może upomnieć się o swoje prawa, co będzie przejawiać się np. narastającymi problemami rodzinnymi, małżeńskimi, problemami w szkole, w pracy, bądź Twoją izolacją społeczną, gdy będziesz spędzać mniej czasu z realnymi ludźmi niż z komputerem. Twój wynik powinien być dla Ciebie ostrzeżeniem, że zbyt dużo czasu spędzasz w Internecie. Zachęcamy Cię do poszukania alternatywnych sposobów spędzania wolnego czasu i poprawienia jakości kontaktów z ludźmi w realnym życiu.

3 lub mniej odpowiedzi na tak
Nie masz wcale lub masz niewiele objawów uzależnienia od Internetu. Gratulujemy

Nie mam wolnego czasu. Cały dzień wypełnia mi nauka w szkole i w domu. Jak znaleźć czas na przyjemności?

Zastanów się i oszacuj procentowo: w jakim stopniu organizacja twojego czasu pracy zależy od ciebie. Przyjrzyj się typowym „pożeraczom czasu”. Mogą to być: problemy w komunikacji, bałagan, zbyt częste i zbyt długie rozmowy przez telefon, odwlekanie np. momentu, w którym siadamy do zadań, surfowanie po Internecie bez określonego celu, wykonywanie czynności innych niż te, które zbliżają do wykonania zadania. Abyśmy mogli być skuteczni i efektywni, powinniśmy planować czas i działania, podporządkowując je tym co jest ważne i postępować konsekwentnie z planem. Cele pomagają skoncentrować siły na tym, co najważniejsze, ponieważ nie chodzi o to, co robisz, ale po co to robisz. Stwórz sobie listę rzeczy do wykonania i zapisuj ile czasu ci zajęły czynności. Pracuj z zegarkiem. Bardzo często zdarza się, że ludzie, którzy mają dużo obowiązków i wiele zadań do wykonania są bardziej zorganizowani niż ci, którzy mają ich mniej. Widać to np. kiedy mamy dzień wolny i snujemy plany, co będziemy robić. Wieczorem okazuje się jednak, że czas nam umknął a lista spraw do załatwienia nie jest mniejsza.

Czemu tak dużo nastolatków ma depresję? Czym się objawia depresja nastolatków?

Depresja jest chorobą, która w znacznej mierze zawęża się do braku radości i przyjemności z życia. Pojawia się powoli i podstępnie, zatruwając życie nieokreślonym smutkiem, niechęcią do codziennych zajęć, uczuciem ciągłego zmęczenia. Dotyczy dzieci, młodzieży, dorosłych. Zachowaniom depresyjnym towarzyszą: niezdolność do odczuwania przyjemności irytacja, lęk i obawa, zaburzenia zachowania, arogancja i drażliwość, impulsywność w kontaktach interpersonalnych, nierespektowanie zasad dotychczas przestrzeganych, zaniedbywanie i opuszczanie lekcji, płaczliwość częsta i bez wyraźnego powodu, agresja, wybuchy złości i gniewu, które są niekontrolowane, rozpad więzi rodzinnych, wycofywanie się ze związków rówieśniczych, słabe wyniki w nauce. Depresji towarzyszą również dolegliwości fizyczne takie jak: nieustające zmęczenie, zmiany apetytu, niestrawność, kłopoty ze snem, odczuwanie fizycznego bólu, poczucie osłabienia, zawroty głowy, bóle w klatce piersiowej, pocenie się, kłopoty z oddychaniem, napięcie. W zakresie myślenia pojawiają się kłopoty z koncentracją, pamięcią, trudności w podejmowaniu decyzji, samo myślenie jest powolne i sprawia trudność, pojawiają się negatywne myśli, w tym myśli o śmierci, poczucie winy, izolacji za siebie i za zachowanie innych. W leczeniu ważna jest psychoedukacja, wspieranie wewnętrznego systemu kontroli, interwencja nakierowana na działanie, szkolenie umiejętności społecznych, terapia skupiająca się na relacjach rodzinnych, interwencje szkolne opanowanie problemów rodziców z nastrojem, opanowanie nawrotów depresji.

Jak radzić sobie ze stresem przed klasówkami?

Stres w sytuacjach, w których jesteśmy oceniani, np. w czasie klasówek czy sprawdzianów, to rzecz całkiem normalna. Niewielki stres może być pomocny i motywujący do pracy. Zbyt silny będzie nam przeszkadzał i paraliżował . Co zrobić? Przede wszystkim przygotuj się do klasówki. Boimy się tego, co nieznane lub niepewne. Im lepiej będziesz przygotowany, tym mniejszy stres przed ewentualną porażką i konsekwencjami. Bywa, że pomocne mogą się okazać najprostsze sposoby, takie jak oddychanie, liczenie do dziesięciu, czy mówienie sobie czegoś kojącego w myślach. Warto też skoncentrować się na zadaniu - pomyśleć od czego mogę zacząć, jak zwykle rozwiązuję podobne ćwiczenia, a na bok odłożyć myśli o tym - co będzie, jeśli mi się nie uda. Na każdego może działać coś innego, dlatego warto wypróbować różne pomysły. Z czasem mogą one działać coraz lepiej. Można też o takich sytuacjach rozmawiać ze znajomymi i bliskimi osobami, np. z rodzicami. To zwykle pozwala poczuć ulgę i poukładać myśli. Pamiętaj też, że na egzaminach ważne jest Twoje samopoczucie oraz to czy, jesteś wypoczęty. Dobrze więc przed klasówką zadbać o to, żeby nie być zmęczonym i spędzić parę chwil na czymś przyjemnym.

Co to jest paranoja?

Paranoja inaczej nazywana przewlekłą psychozą, to choroba w której stopniowo pojawiają się i rozwijają zaburzenia myślenia w postaci fałszywych przekonań, czyli urojenia o absurdalnej treści. Czynniki mające wpływ na powstanie paranoi to czynniki psychospołeczne, a głównie zaburzenia więzi, dorastanie w atmosferze podejrzliwości, nieufności i strachu, brak poczucia bezpieczeństwa i przekonanie o zagrożeniu. Osoby cierpiące na paranoję cechuje: nadmierna podejrzliwość, skupienie się na sobie tzw. ksobność, przecenianie własnego znaczenia (mania wielkości), nadwrażliwość na niepowodzenie i krytykę, niezdolność do wybaczania, powściągliwość i oschłość w relacjach międzyludzkich. Paranoja i reakcje paranoiczne zwykle rozpoczynają się między 35 a 45 rokiem życia. Częściej występują u kobiet, osób żyjących w dużych aglomeracjach miejskich oraz o niskim statusie społecznym. W Polsce wśród pacjentów leczonych psychiatrycznie 2,7 % to chorzy ze zdiagnozowaną psychozą przewlekłą.

Ze względu na treść urojeń paranoje podzielić można na:

  • paranoje zazdrości, które zwykle dotyczą  przekonania o zdradzie przez partnera lub partnerkę ,
  • paranoje pieniaczą, gdzie chory stara udowodnić wyrządzone my krzywdy, często domaga się swoich praw przed różnymi urzędami
  • paranoje prześladowczą, charakteryzującą się  przekonaniem chorego o stałym spiskowaniu przeciwko niemu oraz obserwowaniu  i chęci sprawienia przykrości lub cierpienia
  • paranoje erotyczne, kiedy chory przekonany jest o uczuciu jakim darzy go inna osoba, zwykle stara się podporządkować swoje życie tak aby jak najczęściej się z nią spotykać
  • paranoje wynalazczą, w której pacjent przekonany jest o wspaniałości jego pomysłów i twórczości
  • paranoje hipochondryczną, to przekonanie o posiadaniu ciężkiej choroby

Jak dbać o dobrą figurę?

Najważniejsza jest regularna dawka ruchu oraz zdrowe odżywianiu. Pamiętaj, że w wieku dojrzewania figura się zmienia, staje się bardziej kobieca/męska i jest to całkiem naturalne. Przede wszystkim więc nie porównuj się do figury modeli czy modelek, które nie są naturalne.

Jeśli będziesz mniej czasu spędzać przy komputerze a więcej na świeżym powietrzu oraz nie będziesz spożywać słodyczy, przetworzonych produktów spożywczych oraz pić kolorowych napojów, to Twoja figura będzie odpowiednia i naturalna. Pamiętaj, żeby wszystkie posiłki przygotowywać w domu, a do szkoły robić kanapki najlepiej z chleba żytniego na zakwasie, posmarowanego masłem, z dodatkiem warzyw oraz owoce. Ważny w utrzymaniu zdrowej figury jest również odpowiednia dawka snu, wynosząca 8-9 godzin. Najważniejszy jest sen przed północą, więc kładź się spać nie później niż o 22.

Kiedy zażywać witaminy w tabletkach?

Witaminy w tabletkach należy zażywać dopiero, jeśli Twój jadłospis jest prawidłowo dobrany do zapotrzebowania Twojego organizmu i Twojego stylu życia, a i tak występują objawy niedoborów oraz wyniki badań krwi są nieodpowiednie.

Jakie witaminy powinniśmy zażywać?

Najważniejsza szczególnie w okresie jesienno-zimowym jest witamina D3. Zanim jednak zaczniesz ją suplementować warto sprawdzić jej poziom we krwi. Ta witamina nie tylko wzmocni Twoje samopoczucie, ale i wzmocni między innymi układ nerwowy oraz wpłynie korzystnie na Twoje samopoczucie. Szczególnie w naszym klimacie, o małej liczbie dni słonecznych i krótkim dniu na jesień i w zimie ważne jest dostarczanie witaminy D3 z zewnątrz, szczególnie w okresie wzrostu.

Pozostałe witaminy powinny zostać dobrane według Twojego aktualnego zapotrzebowania. Wszystko zależy jak się odżywiasz, ile sportu uprawiasz, jaki masz tryb życia, jakie masz ewentualne schorzenia. Najważniejsze, żebyś zwrócił uwagę, żeby tabletki nie były barwione, powlekane. Często używane do tego barwniki są wysoce niebezpieczne. Najlepiej tabletki w żelatynowych otoczkach.

Czy warto zażywać witaminy w tabletkach?

Zanim zaczniesz zażywać witaminy w tabletkach najpierw zadbaj o właściwy poziom witamin i mikroelementów w Twoim pożywieniu. Witaminy są najlepiej przyswajalne, gdy są spożywane w postaci żywności. Dlatego też przede wszystkim zadbaj, żeby do każdego posiłku jeść warzywa, oprócz tego spożywaj codziennie owoc. Pamiętaj też o kaszach, które są cennym źródłem witamin. Dopiero jeśli masz odpowiednio zbilansowaną dietę i nadal masz niedobory witamin, wtedy możesz wdrożyć dodatkową suplementację. Jednak nie rób nigdy tego na własną rękę.

Czy warto pić napoje energetyzujące?

Moim zdaniem picie tych napojów nie ma nic wspólnego ze zdrowym trybem życia. Po pierwsze w składzie znajdziemy same chemiczne substancje negatywnie wpływające na funkcjonowanie organizmu ludzkiego. Po drugie jeśli Twoje ciało domaga się odpoczynku, czyli jesteś śpiący, zmęczony, to taki napój da jedynie złudne wrażenie pobudzenia i dostarczenia nowych pokładów energii. W ten sposób mając mało siły, jeszcze próbujesz zmusić swój organizm do funkcjonowania na pełnych obrotach pogłębiając tym samym wszelkie niedobory. W takim wypadku również znacząco spada między innymi odporność i łatwiej będzie o złapanie infekcji. Lepszym rozwiązaniem na spadek energii będą regularne popołudniowe drzemki, trwającej nie dłużej niż 30 minut lub dobrze zbilansowany posiłek. Jeśli chcesz mieć mniej spadków energii zadbaj o właściwą dietę, która ustabilizuje poziom cukru we krwi, nie jedz słodyczy oraz wysypiaj się kładąc się spać najpóźniej o 22.

Co jeść np. na śniadanie (konkretne przykłady), żeby było ono zdrowe i dawało energię?

Śniadanie powinno być pożywnym posiłkiem dającym energię na dłużej. Dobrze jakby przy okazji nie pogarszało koncentracji. Dlatego też nie powinno się składać z samych węglowodanów (bułka z dżemem, płatki z mlekiem), które owszem dają dużo energii, ale tylko chwilowo. Po takim śniadaniu najpierw energia będzie Cię wręcz rozsadzać i może być trudno Ci usiedzieć spokojnie w ławce, a następnie energia jeszcze szybciej spadnie i po chwili będziesz znów głodny. Śniadanie powinno dać energię, ale uwalniać ją stopniowo, żeby koncentracja była na wysokim poziomie i żebyś nie był głodny po dwóch godzinach. Dlatego warto, żeby śniadanie zawierało również białko i tłuszcz. Może to być na przykład jajecznica z warzywami z kromką chleba, najlepiej żytniego na kwasie posmarowanego masłem lub pasta rybna i kromka chleba żytniego z masłem, sałatą i pomidorem. Warto pamiętać, szczególnie jesienią i zimą również o tym, żeby choć część śniadania została przygotowana na ciepło.

Jak zdrowo schudnąć?

W celu schudnięcia powinno się stworzyć deficyt kaloryczny, czyli dostarczać do organizmu mniej kalorii niż spalamy. Jednak nie oznacza to, że należy się głodzić. Jedzenie zbyt małej ilości pożywienia może wręcz przynieść odwrotny skutek, spowolni metabolizm i mimo małej liczby spożywanych kalorii można przybierać na wadze. Pamiętaj również, że kaloria kalorii nie jest równa. Możesz schudnąć przyjmując jedzenie zgodne z Twoim zapotrzebowaniem kalorycznym, ale dbając o to, żeby w Twoim jadłospisie nie było pustych kalorii, a jedynie pełnowartościowe produkty. Zamień słodycze na owoce czy orzechy. Wyeliminuj cukier, nie pij kolorowych napojów. Wszystkie posiłki przygotowuj w domu. Nie zapominaj również o aktywności fizycznej. Powinna ona występować codziennie, choć nie zawsze musi być intensywna. Postaraj się chodzić jak najwięcej, może zamiast dojeżdżać do szkoły autobusem przesiąść się na rower lub przynajmniej wysiądź przystanek wcześniej. Zapisz się na dodatkowe zajęcia sportowe.

Czy wiedza znajdująca się się w serwisie jest wystarczająca, by rozwiązać problem?

Informacji opublikowanych w serwisie dostarczyli eksperci - policjanci, psycholog, dietetyczka - jednak są to jedynie wskazówki pomagające zdiagnozować problem. Po szczegółowe informacje, porady oraz pomoc należy udać się do specjalisty.

Jaki jest cel serwisu?

Celem ogólnym projektu “Bezpieczna i przyjazna szkoła” jest wzmocnienie współpracy pomiędzy uczniami, rodzicami i nauczycielami oraz przedstawicielami innych środowisk na terenie szkół i przedszkoli w Polsce poprzez opracowanie, upowszechnienie i wdrożenie modelowych rozwiązań. Serwis waznelekcje.pl jest zatem platformą propagującą skuteczne modele wykorzystywane w edukacji oraz wychowaniu.

Kto jest odpowiedzialny za serwis?

Projekt Ważne Lekcje powstał w ramach programu rządowego "Bezpieczna i przyjazna szkoła". W 2014 nad projektem czuwało Społeczne Towarzystwo Oświatowe oraz zaproszeni do współpracy eksperci: psycholog Magdalena Brozenbach, dietetyk Dorota Pasieczna oraz policjanci: asp.szt. Robert Bretner i nadkom. Wojciech Chechelski.

W 2016 r redagowanie serwisu przejęła Gmina Michałowice, również we współpracy z ekspertami z różnych dziedzin. Do podzielenia się dobrymi praktykami zostały zaproszone szkoły. Nauczyciele mogą podzielić się sprawdzonymi scenariuszami zajęć z zakresu profilaktyki niepożądanych zachowań młodzieży.

Wiadomość wysłana!

Zamknij